Waranasi – całe Indie w jednym mieście

Waranasi – jedno z najstarszych zamieszkałych miast świata. Od ponad 2,5 tysiący lat z całego globu przybywają tutaj wyznawcy hinduizmu, aby rytualnie obmyć swe ciało w Gangesie i zmazać z siebie grzechy. Każdy wierny hinduizmowi marzy o tym, by umrzeć właśnie w Waranasi. A jeśli nie zdąży dotrzeć do tego miasta przed śmiercią, pragnie zostać spalonym nad brzegami świętej rzeki.

Jakie jest Waranasi dla przybysza z Europy? Jeśli miałabym użyć jednego słowa, napisałabym – trudne. Jest brudne, zatłoczone, głośne, wilgotne i gorące. Jest bezpośrednie, bezwstydne i porażające. A przy tym wszystkim jest fascynujące.

Ulice Waranasi żyją ciągle – ruch na nich nie gaśnie chyba nigdy. Zobaczycie na nich niewyobrażalną mieszankę ludzi. Jedną rikszą podróżują trzy kobiety zakryte całkowicie w czarne czadory, nawet w otworze na oczy mają siatkę. Zaraz obok nich na małym skuterze mknie hinduska rodzina – ojciec za kierownicą, matka w kolorowym sari i kilogramem złotej biżuterii, a na kolanach obu rodziców wesołe dzieci w mundurkach szkolnych. A przy tym wszystkim ja, blondynka z Europy, w krótkich szortach i koszulce bez rękawów, bo w Waranasi jest gorąco jak w piekle. A jeszcze bardziej jest wilgotno. Wilgotno tak, że nawet trudno się oddycha. Wilgotno tak, że jeszcze na dobre nie wychodząc spod prysznica mogłabym wrócić i wlać na siebie kolejny strumień zbawiennej chłodnej wody. Na ulicach jest tak tłoczno, że wydawało mi się, że nie ma tam miejsca dla jeszcze jednego przybysza z Europy. Trochę czasu mi zajęło zanim odważyłam się przejść na drugą stronę jezdni. Robiłam to na początku z zamkniętymi oczami, gotowa na zderzenie z rikszą albo co gorsza, wielkim bykiem. W końcu nauczyłam się funkcjonować na indyjskich ulicach albo raczej zaczęłam sobie wmawiać, że przecież w Indiach białego człowieka nikt nie przejedzie.

IMG_4188
ulice w Waranasi zatłoczone do granic możliwości

IMG_3977

IMG_3976
brudna i dziurawa rzeczywistość
IMG_4236
indyjski dostawczak
IMG_4336
na ulicach w Waranasi znalazłam niesamowity miks kulturowo-religijny
IMG_4324
szczęśliwa hinduska rodzina w drodze do domu
IMG_4273
w Waranasi nie widziałam smutnych dzieci
IMG_4719
trochę bardziej cywilizowana część miasta
IMG_4244
w Waranasi nie zabrakło też pogotowia energetycznego

Waranasi to brud. Niewyobrażalny brud. Najgorzej jest przy Gangesie, gdzie na brzegach leżą zwierzęce odchody, resztki odzieży, czasem jedzenia, ale też kwiaty pozostałe po porannych modłach. A przede wszystkim “akcesoria pogrzebowe” – ubrania zmarłych, kolorowe kwiatowe wianki i kupki popiołu kryjące w sobie resztki zwęglonego ludzkiego ciała. A w tym wszystkim grzebią bezpańskie psy i kozy. Czasem krowy. Zwłaszcza te, które przyszły nad Ganges, żeby się wykąpać w wodach świętej rzeki. A obok krów kąpią się ludzie. Albo się modlą. Albo pływają. Albo po prostu mają zęby. Czasem robią pranie, które potem suszą na sznurkach wzdłuż rzeki, a te części garderoby, które są o dużo za duże, żeby je rozwiesić, rozkładają na podłodze. Tej brudnej podłodze.

IMG_4717
niewyobrażalny wszędzie brud
DSC_7538
jeszcze więcej brudu przy Gangesie
IMG_4070
krowy odpoczywające na dywanie swoich odchodów, obok nich bawią się dzieci
IMG_4074
między krowami panowi grają w karty – kawałek dalej palą się ludzkie zwłoki

dav

dav
chatka zmontowana ze znalezionych nad brzegiem Gangesu „cegiełek”
IMG_4004
krowy schdzą w dół w stronę Gangesu by za chwilę…
IMG_3411
znaleźć ochłodę w jej wodach
IMG_4650
Hinduska robiąca pranie
IMG_4045
oczywiście w towarzystwie krów
IMAG2180
jeśli zabraknie miejsca na rozwieszenie prania na sznurku, ubrania suszą się na ziemi
dav
indyjskie „klamerki do prania”

Waranasi jest głośne. Od świtu do późnej nocy na ulicach nie cichną nawet na chwilę klaksony wszelkich pojazdów. Możecie pomyśleć, że tak samo jest w każdym innym zakątku Indii albo nawet w większości Azji. Ale w Waranasi dźwięki klaksonów są jakby bardziej skondensowane. Na ulicach nie milkną też przekrzykiwania ludzi. Tutaj nie jest tak jak w Agrze, że każdego białego turystę atakują sprzedawcy szachów, błyskotek czy innych takich pamiątek. Nie jest też tak jak w Manalii, że na każdym rogu ulicy będą chcieli Wam sprzedać prawdziwy szafran albo namówić na masaż stóp. Tutaj każdy żyje swoim życiem. Nie zważa się na tych przyjezdnych. No chyba, że nogi poniosą Was nad Ganges (a poniosą, bo być w Waranasi i nie zerknąć na tą świętą rzekę jest bez sensu), tam przygotujcie się na namawianie na rejs drewnianą łódeczką po wodach tej tajemniczej rzeki. Tajemniczej dla nas białych.

DSC_7198
nad brzegami Gangesu ludzi jak mrówek
IMG_4568
mimo tego całego brudu, to chyba najbardziej kolorowe miejsce jakie widziałam
IMG_3401
kierowcy łódek odpoczywają, by za chwilę złapać europejskiego klienta na przejażdżkę po Gangesie
IMG_3775
na ulicach możecie spróbować prawdziwego indyjskiego jedzenia

IMG_3780

Stężenie wszelkich zabójczych bakterii w Gangesie nie raz jest kilkusetkrotnie przekroczone. A Wy widząc Hindusów płuczących zęby w tej wodzie macie na to tylko jedno wytłumaczenie, rzeka ta faktycznie musi być święta. Nie radzę jednak Wam sprawdzać tej jej świętości – usłyszałam historię o odważnym białym ludku, który był pewien, że i on ma stalowy układ odpornościowy. Do Indii już nie pojedzie. Nigdzie już nie pojedzie. Do Europy wrócił w plastikowym worku. Albo inne opowieści, kiedy to kąpiel w świętym Gangesie zakończyła się kilkumiesięcznym leczeniem szpitalnym.

IMG_4171

IMG_3983
dla wyznawców hinduizmu przyjazd do Waranasi jest nieraz podróżą życia
IMG_4451
tak wyglądają przygotowania do porannych modłów nad Gangesem
IMG_4008
ludzie wymieszani ze zwierzęrami
IMG_4449
poranne modły nad Gangesem
IMG_3829
na tym i kolejnych zdjęciach możecie zobaczyć, że Hindusi nie przejmują się ilością bakterii w Gangesie

IMG_3843IMG_3955IMG_4489IMG_3967IMG_4446IMG_4141

Waranasi jest bezpośrednie. Na Harishchandra Ghat każdej doby palonych jest 40-50 ciał wyznawców hinduizmu. Miejsce palenia i ilość użytego drewna zależy od zasobności portfela rodziny. Bogatsi paleni są w lepszym gatunkowo drewnie i w większej jego ilości, przez to mają szansę spłonąć całkowicie. Miejsce zarezerwowane dla nich znajduje się na podwyższeniu przy samym Gangesie. Biedni muszą zadowolić się metalową konstrukcją z odrobiną najtańszego drewna. Jest jeszcze Manikarnika Ghat. Tutaj w ciągu doby spalanych jest nawet 350 ciał, mogą spocząć na nich wyznawcy każdej religii poza islamem. Manikarnika Ghat są przerażające. Olbrzymie stosy drewna, mnóstwo kurzu, zwierząt, ich odchodów, tłumy ludzi, jedni żegnają zmarłych, inni popijają herbatę albo grają w karty. Wchodzę schodami na górę, a tu metalowe paleniska dla najuboższych ustawione w dwa rzędy. Przechodzę między nimi, prawie w każdym ktoś się dopala, dostrzegam ludzkie kończyny, kręgosłupy, miednice, czasem czaszki z wypływającym ze środka mózgiem. Człowiek z obsługi takiego “pogrzebu” wrzuca do wody Gangesu niedopalony fragment ludzkiego szkieletu. A dziecko podczas zabawy z rówieśnikami przypadkowo napije się tej wody. I będzie żyło dalej szczęśliwie, dopóki samo nie zostanie kiedyś spalone na Ghatach w Waranasi. Wpadam w zadumę nad kruchością ludzkiego życia. Żar i widok tego miksu jest nie do zniesienia. Uciekam stąd.

IMG_3902
to tutaj dziennie palonych jest kilkadziesiąt zwłok
IMG_4076
pogrzeb nad wodami Gangesu

IMG_4096

DSC_7546
na tej wadze rodzina zmarłego wylicza ile drzewa chce przeznaczyć na pogrzeb

IMG_4391

Nie odbierzcie tego mojego opisu jako zniechęcania Was do podróży do Waranasi. Wprost przeciwnie. Musicie tam pojechać. Musicie zobaczyć, poczuć i przeżyć to miasto na własnej wilgotnej skórze. Bo żadnymi słowami nie jestem w stanie tak do końca oddać tego, co czułam będąc w Waranasi. I nie jestem w stanie zapomnieć tego co zobaczyłam w Waranasi. Już nigdy.

IMG_3934
Ghaty – czyli kamienne schody ciągnące się wzdłuż brzegu Gangesu. Dla Hindusów to miejsce modłów, ale też prania, jedzenia czy spotkań towarzyskich

To tam zobaczyłam najbardziej podziurawione ulice w Indiach. Ale to też tam zobaczyłam jak jednej nocy praca rąk, tylko rąk, kilkunastu osób zreperowała większość dziur. A potem rano rozlano świeży asfalt. A potem ten świeży asfalt został oznaczony jeszcze świeższymi plackami krów. Świętych krów.

dav
łatanie dziur drogowych do indyjsku

To w tym piekielnie gorącym mieście trzęsłam się z zimna, kiedy o świcie pływając po wodach Gangesu dopadła mnie burza i wielka ulewa. Ulewa, która wlewała do łódki wymieszane wody z nieba i Gangesu paraliżując mnie strachem, czy moja skóra obroni mnie przed tą miksturą śmiercionośnych bakterii.

IMG_3804
rejs łódką po Gangesie – dla turystów jedna z atrakcji Waranasi, dla miejscowych – forma modlitwy
DSC_7442
niech moja mina będzie podpisem do tego zdjęcia
IMG_3935
indyjskie parasole, które kiedy tylko zaczęło lać, wzięły się jakby z powietrza

To w Waranasi uczestniczyłam w wieczornych modłach ku czci najważniejszej bogini w panteonie hinduizmu – bogini Ganga. I tak już rozpalone powietrze jeszcze bardziej nagrzewało się od ognia użytego, by dziękować tej wielkiej bogini. A potem mogłam wypuścić na brudnej wodzie tak bardzo nie pasujący do tego miejsca mały koszyczek z różowych kwiatków unoszący w środku zapaloną świeczkę. W wiadomym tylko, handlującej tym koszyczkiem pani, celu.

IMG_3754
modły ku czci bogini Ganga

IMG_3680

DSC_7376
nie wiem w jakim celu, ale dałam się namówić na kupienie kwiatowego koszyczka
DSC_7381
a potem wypuściłam go na tej brudnej wodzie

To w Waranasi dumałam nad swoim życiem patrząc jak inny człowiek właśnie bezpowrotnie znika z tego świata w buchających na stosie pomarańczowych płomieniach.

IMG_3902
Waranasi – miasto gdzie na ulicach pali się zwłoki ludzi

To w Waranasi przeżyłam najbardziej szaloną jazdę w życiu. I to wcale nie jakimś bolidem, ale zwykłą motorikszą. Kierowca tak pędził, zmieniał strony jezdni według zaistniałej na drodze sytuacji, że pewnie gdybym nie trzymała się konstrukcji pojazdu z całych sił, nie pisałabym Wam teraz o moich wspomnieniach z tego miasta. Na szczęście nawet bagaż dojechał cały na dworzec kolejowy. Na dworzec, gdzie postanowiłam już nigdy więcej nie narzekać na PKP. Na dworzec, który testował moją cierpliwość. Na dworzec, na którym spędziłam prawie pół doby czekając na pociąg widmo. Siedząc na brudnej podłodze i opierając coraz bardziej bolące plecy o plecak, z zazdrością patrzyłam na porozkładanych na każdym milimetrze peronowej podłogi Hindusów, z zazdrością, bo oni leżeli na kolorowych prześcieradłach i spokojnie sobie spali, gotowi czekać na swój pociąg i tydzień, gdyby zaszła taka potrzeba. Na dworcu, gdzie na jednym z peronów wypełnionych do granic możliwości leżącymi ludźmi przechodził wielki czarny byk. Na dworcu, gdzie indyjska policja uchroniła mnie przed kradzieżą całego mojego dobytku, eskortując mnie do swojego patrolu, a potem trzymając w ręku drewniane pałki czuwała nad moim bezpieczeństwem. Nad bezpieczeństwem białego spoconego człowieka, tak nieprzystosowanego do życia w wilgotnym i upalnym klimacie, niecierpliwego żeby zaczekać jeszcze trzy godziny na i tak już spóźniony pięć godzin pociąg. Ale szczęśliwego człowieka, bo zaznał Waranasi.

IMG_4615
zaklinacz kobry
IMG_4626
poranne modlitwy wyznawców hinduizmu

IMG_3882

 

Pewnie teraz myślicie, że chcę Was odstraszyć od zaciągania się w ten zakątek świata. A wiecie co Wam powiem? Jeśli miałabym komuś wybierającemu się do Indii polecić jedno miejsce do odwiedzenia, wybrałabym właśnie Waranasi. Bo Waranasi to całe Indie w tym jednym mieście.

 

IMG_4000

 

 

 

 

 

 

 

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

w

Connecting to %s